Кейде адамды қолына қалам алуға жеке басынан өткен жағдай мәжбүрлейді. Бұл мақаланы жазуыма да сондай жағдай түрткі болды. 23 тамызда анам екеуіміз Семейдегі №42 мектеп-интернатта орналасқан №6 сайлау учаскесіне барып, азаматтық таңдауымызды жасадық. Алайда дауыс беруге барғанымызда, бірқатар қиындыққа тап болдық. Мен туғаннан бері арбаға таңылған адаммын. Сондықтан ғимараттарға кіріп-шығу, пандус пен арнайы өткелдердің талапқа сай болуы сияқты мәселелердің қаншалықты маңызды екенін жақсы білемін.
Ретімен айтуға тырысайын. Сол күні сайлау учаскесіне жету біз үшін мұң болады деп ойламаппын. Көлікпен келіп түсіп, мектеп ауласына бет алдық. Мектеп қақпасына дейінгі аумаққа төселген асфальттың жағдайы сын көтермейді екен. Жолдың тегіс болмауы арбада отырған адамға айтарлықтай кедергі келтіреді. Қақпаға дейін жеткенше арбам ой-шұңқырға түсіп, тіпті бірнеше рет жүрмей, тұрып қалды, денем теңселіп, әрең қозғалдым. Сол күні анамның да денсаулығы сыр беріп тұрған еді. Соған қарамастан, арбамды итеріп, қақпаға жеткізді. Анама мұндай салмақ түскенін көріп, өзім де қатты қиналдым.
Мектеп алдына төселген асфальтқа шығу да маған оңай болмады. Осы жерде еріксіз сұрақ туындайды: жол төсеген кезде мүгедектігі бар жандарға арналған кең әрі қауіпсіз өткел қарастыру соншалықты қиын болды ма?
Мектепке кіреберістегі сыртқы бастпалдақта орнатылған пандуспен көтерілу аса қиын болған жоқ. Бірақ табалдырықтың биіктігі арбадағы маған айтарлықтай кедергі келтіріп, біраз күш жұмсауға тура келеді. Есікке жеткенде мектеп қызметкерлері шығып, бізге басқа есіктен кірген дұрыс екенін айтты. Себебі дәліздер тар, баспалдақтар көп екен. Сондықтан қақпадан қайта шығып, ғимаратты айналып өтіп, келесі есікке баруға тура келді. Менің талап етуіммен күзетші бізді сол есікке бастап барды. Алайда тағы да сол жағдай. Жолдың шұрық-тесігі, кедір-бұдыры көп. Анам арбаны итеріп шаршады, бізге жол көрсетіп келе жатқан күзетші де әбден қиналды.
Бұл есікке жеткенде мені қатты ашу қысты. Кіреберіске орнатылған пандусты пандус деуге аузың бармайды. Ағаш тақтайлардан жасалған, арасына бірнеше саусақ еркін кіретіндей саңылауы бар. Арбада отырған адам үшін бұл қауіпсіздік емес, керісінше, қосымша қауіп төндіреді. Анама телефонын алып, осы көріністі видеоға түсіруін сұрадым.
Біз осылай тұрғанымызда, мектептен үш азамат шығып, мені көтеріп алып, әлгі пандус сымақпен өткізіп жіберді. Алайда кіреберіс есіктің сыртқы және ішкі табалдырықтарының биіктігі де арбадағы адам үшін қолайсыз екен. Сыртқы табалдырықтан өтер кезде арбамның артқы жағын көтеру керек болды, сол кезде алға қарай аударылып, құлап кете жаздадым. Осының бәріне қарамастан, анам екеуіміз сайлау учаскесіне кіріп, өз дауысымызды бердік.
Осы жағдайдан соң аталған мектептің жай-күйін білгім келді. Сайлау аяқталғаннан кейін осы білім ошағының басшысы Әсия Мақсұтқызымен сөйлестім. Әсия Мақсұтқызы ақталғандай болып мән-жайды түсіндіруге тырысты. Айтуынша, мектеп-интернат күрделі жөндеуді қажет етеді. 2025 жылы жөндеу жұмыстарын жүргізуге сметалық құжаттары дайындалған екен. Алайда биыл бұл мектептің жөндеу жұмыстары Семей қаласының білім бөлімінің бюджет жоспарына енгізілмей қалу қаупі бар екен.
Мен өзім оқушы кезімде кедергілерді көп көрдім. №19 мектепте оқыған жылдары ғимаратқа еркін кіріп-шығу мүмкін болмағандықтан, сабаққа күнделікті қатыса алмадым. Ал қатарластарыңның күн сайын мектепке барып жүргенін сырттай көру оңай емес. Сондықтан мектептерде барлық балаға қолайлы жағдай жасалуы тиіс.
Бұл мақаланы біреуді кінәлау үшін жазып отырған жоқпын. Керісінше, мәселенің жуық арада шешімі табылғанын қалаймын, соған ықпал етсем деген ниетім бар. Қала әкімдігі мен білім саласына жауапты азаматтардан №42 мектеп-интернаттың жағдайына назар аударуды сұраймын.
Нұркен БЕКТАСОВ,
Семей қаласының тұрғыны,
I топтағы мүгедектігі бар азамат
